taskcerber — kalendarz na e-papierze

Firmware w Ruście dla LilyGo T5 E-Paper S3 Pro: pobiera kalendarz Google przez HTTPS, rysuje go na panelu 960×540 w 16 odcieniach szarości i śpi. Wgrywa się z przeglądarki.

┌─────────────────────────────────────────────────────────────────┐
│  dashboard/   render 960×540 Gray4 + model interakcji dotykowej  │  ← bez ESP-IDF
│  icalfeed/    strumieniowy parser iCal + rozwijanie RRULE        │  ← bez ESP-IDF
│  devlogic/    polityka zasilania, decyzja OTA, maskowanie adresów│  ← bez ESP-IDF
├─────────────────────────────────────────────────────────────────┤
│  preview/     zrzuty PNG na hoście          simulator/  okno,    │
│                                                mysz jako dotyk   │
├─────────────────────────────────────────────────────────────────┤
│  firmware/    ESP-IDF: WiFi, mbedTLS, epdiy, zasilanie, NVS      │  ← xtensa
└─────────────────────────────────────────────────────────────────┘

Podział jest celowy: cała trudna logika żyje poza firmware'em i jest testowana na hoście. Układ graficzny, parsowanie kalendarza, strefy czasowe, reguły powtarzania, paginacja i obsługa dotyku mają testy, które chodzą w sekundę na zwykłym cargo test — zamiast być debugowane przez wgrywanie i patrzenie na ścianę.

---

Szybki start bez płytki

Wszystko poniżej działa na zwykłym stabilnym Ruście, bez toolchainu Xtensa.

cargo test                              # 157 testów: render, iCal, dotyk, klawiatura, polityka, OTA
cargo run -p preview -- all             # zrzuty PNG do out/ (pionowo)
cargo run -p preview -- all landscape   # to samo poziomo, pliki z sufiksem
cargo run -p simulator                  # interaktywne okno, mysz jako dotyk
cargo run -p simulator -- --landscape   # ten sam kod w orientacji poziomej
cargo run -p simulator -- --ics "<twój prywatny adres iCal>"

Symulator renderuje dokładnie ten sam kod, który idzie na panel: ta sama kwantyzacja do 16 poziomów, te same obszary dotykowe, odwzorowane czasy odświeżania (GC16 ~1,2 s, DU ~0,28 s) i symulacja duchów po serii szybkich odświeżeń.

spacja  pełne odświeżenie      B  poziom baterii      S  zrzut PNG
← →     zmiana strony          N  stan sieci          1-4 scenariusze
Esc     powrót ze szczegółów   G  duchy wł/wył        K  konfiguracja
R       pobierz ponownie                              Q  wyjście

K otwiera ekran konfiguracji z klawiaturą dotykową — ten sam, który zobaczysz na szkle. Myszą stuka się w klawisze dokładnie tak, jak palcem na panelu: to te same regiony z hit::Screen, których użyje firmware po odczycie z GT911.

Podanie --ics z prawdziwym adresem to test integracji end-to-end: pobranie, parsowanie, rozwinięcie reguł powtarzania i render — na komputerze, w sekundę. Adres można też podać zmienną T5_ICS_URL, żeby nie lądował w historii powłoki.

---

Firmware

Wymagania

cargo install espup --locked
espup install --std --targets esp32s3 --export-file "$HOME/export-esp.sh"
. "$HOME/export-esp.sh"                 # w każdej powłoce
cargo install ldproxy --locked
cargo install espflash --version 4.5.0 --locked

Zweryfikowane wersje: espup 0.17.1, Xtensa Rust 1.95.0.0, LLVM esp-20.1.1_20250829. Pierwszy build ściąga ESP-IDF i narzędzia (~4,5 GB w ~/.espressif); kolejne są przyrostowe.

ESP-IDF jest przypięte do v5.5.4 i nie wolno tego podnieść bez sprawdzenia. W v5.5.5 struktura sdmmc_host_t dostała nowe pole, przez co esp-idf-hal 0.46.2 (najnowsza wydana) nie kompiluje się wcale. Poprawka jest w master, ale niewydana.

Zmiana esp_idf_version w Cargo.toml nie unieważnia builda esp-idf-sys — ani cargo clean -p esp-idf-sys nie pomaga. Trzeba usunąć katalog ręcznie:

rm -rf firmware/target/xtensa-esp32s3-espidf/release/build/esp-idf-sys-*

Build i obraz dla webflashera

./tools/build-image.sh                  # firmware + sklejony obraz w dist/
python3 -m http.server -d dist 8000     # http://localhost:8000

Wgrywanie

Otwórz http://localhost:8000 w Chrome, Edge albo Firefoksie 151+ i kliknij Zainstaluj firmware. Płytka ma natywne USB (303A:1001), więc sterowniki nie są potrzebne.

Nie otwieraj dist/index.html z dysku. Po file:// nie ma ani Web Serial (to nie jest bezpieczny kontekst), ani ładowania modułów ES — strona wygląda, jakby się wczytała, i nic nie robi.

Jeśli port się nie pojawia: przytrzymaj BOOT, kliknij RST, puść RST, puść BOOT.

Wgrywanie z innego komputera

./tools/serve-flasher.sh                # HTTPS na wszystkich adresach tej maszyny

Skrypt wypisze adresy — https://192.168.1.152:8443/ i podobne — oraz odcisk SHA-256 certyfikatu. Wpisanie adresu bez https:// trafia na port 8080 i zostaje przekierowane, więc nie trzeba pamiętać o schemacie.

Dlaczego HTTPS w sieci domowej. Web Serial jest dostępny wyłącznie w bezpiecznym kontekście. localhost jest bezpieczny z definicji, http://192.168.x.x nie jest — przeglądarka po prostu nie pokaże listy portów i nie powie dlaczego. Bezpieczny kontekst zależy od schematu URL-a, nie od tego, czy certyfikat jest zaufany, więc certyfikat podpisany przez samego siebie załatwia sprawę: Chrome pokaże ostrzeżenie, po jego przyjęciu (Zaawansowane → Przejdź do…) pasek adresu mówi „Niezabezpieczona", ale isSecureContext jest prawdziwe i navigator.serial działa.

Klucz prywatny ląduje w .flasher-tls/, nie w dist/ — dist/ jedzie na GitHub Pages jako artefakt CI. Certyfikat jest odtwarzany, gdy zmienią się adresy maszyny albo zbliża się koniec ważności; poza tym wyjątek raz przyjęty w przeglądarce zostaje.

Jeśli ostrzeżenie przeszkadza, są dwie drogi bez niego:

1. Tunel SSH. Przeglądarka widzi localhost, więc certyfikat w ogóle nie wchodzi w grę. Tutaj python3 -m http.server -d dist 8000, a na drugim komputerze:

   ssh -N -L 8000:127.0.0.1:8000 gawson@192.168.1.152   # potem http://localhost:8000

2. Flaga w Chrome. chrome://flags/#unsafely-treat-insecure-origin-as-secure na drugim komputerze, wpisany adres http://192.168.1.152:8000, restart przeglądarki. Wtedy wystarczy zwykłe python3 -m http.server.

Konfiguracja urządzenia

Świeżo wgrane urządzenie nie ma ani danych WiFi, ani adresu kalendarza i pokazuje ekran konfiguracji. Wszystko wpisuje się dotykiem, na panelu — nie ma konsoli szeregowej, serwera HTTP ani aplikacji towarzyszącej.

Na urządzeniu bez konfiguracji na środku ekranu stoi przycisk Skonfiguruj — 420 × 96 px, czyli grubo ponad centymetr wysokości. Poza nim wejścia są jeszcze dwa: plakietka „skonfiguruj urządzenie" w nagłówku (na nieskonfigurowanym urządzeniu odświeżenie i tak nie ma czego pobrać) oraz numer wersji w lewym dolnym rogu — dyskretny, ale z obszarem dotykowym wysokim na 44 px, i to on jest drogą powrotu na urządzeniu już skonfigurowanym.

Dotknięcie odpowiada od razu. Trafiony obszar zaczernia się i idzie na panel jako częściowe odświeżenie (epd_hl_update_area, MODE_DU) — ułamek klatki, zanim jeszcze zacznie się cokolwiek dziać pod przyciskiem. To jest oddzielone od wykonania akcji celowo: akcja bywa droga (pełne odświeżenie, wejście w konfigurację) albo w ogóle niewidoczna (odśwież tylko odkłada życzenie na następne wybudzenie), a na e-papierze brak odpowiedzi jest nieodróżnialny od zepsutego dotyku.

Panel reaguje na dotyk tylko wtedy, gdy urządzenie nie śpi, a śpi prawie zawsze. Okno interaktywne — 20 s, przedłużane każdym dotknięciem, 90 s na ekranie konfiguracji — nie zależy od tego, czy akurat rysujemy klatkę: zależność idzie w drugą stronę, to dotknięcie powoduje przerysowanie. Mapa obszarów dotykowych jest produktem ubocznym renderowania, a renderowanie to czysty CPU (ułamek milisekundy), więc okno otwiera się także wtedy, gdy treść się nie zmieniła i panel zostaje nietknięty. Okno kosztuje ~40 mA przez cały swój czas, więc na baterii otwiera się wyłącznie wtedy, gdy coś wskazuje na obecność człowieka: naciśnięty BOOT (jedyny przycisk na tej płytce zdolny wybudzić z deep sleepu), wpięty kabel USB albo urządzenie bez konfiguracji przy zimnym starcie. Urządzenie wybudzone timerem rysuje i wraca spać — żeby z nim porozmawiać, naciśnij BOOT.

Dotknięcie „odśwież" nie pobiera danych od razu, tylko skraca sen do pięciu sekund. Pobranie wymaga radia, a radia nie wolno podnosić przy podniesionych szynach panelu: impuls 340 mA nadajnika nałożony na 115 mA panelu przez LDO na zużytym ogniwie to brownout, a reset w trakcie odświeżania potrafi uszkodzić panel. Urządzenie zasypia i wraca ścieżką, w której kolejność jest właściwa.

Sześć pól: sieć, hasło, iCal, iCal 2, strefa, OTA. Wymagane są dwa — nazwa sieci i adres kalendarza; są oznaczone kropką na zakładce, a nad klawiaturą widać, czego jeszcze brakuje. Pole wartości pokazuje końcówkę wpisywanego tekstu, bo przy 120-znakowym adresie iCal to początek jest nieciekawy.

cargo run -p simulator      # K otwiera ten ekran, mysz działa jak palec
cargo run -p preview -- setup   # zrzuty PNG obu wariantów

Ekran konfiguracji jest wyraźnie wygodniejszy w poziomie. Klawisz ma wtedy 87 px zamiast 48 — przy 234 DPI panelu to różnica między 9,8 a 5,2 mm. Orientację przestawia przycisk custom (S3); w pionie da się pisać, ale adres iCal warto wstukać poziomo.

Aktualizacja przez sieć (OTA)

./tools/build-image.sh publikuje obok sklejki dla webflashera dwa dodatkowe pliki:

Plik	Co to
dist/firmware.bin	sklejka [bootloader][tablica][aplikacja] pod offset 0 — dla webflashera
dist/firmware-ota.bin	sama aplikacja — dla OTA
dist/ota.json	wersja, względny adres obrazu, SHA-256, rozmiar

Wersja bierze się z gita, nie z Cargo.toml. tools/version.sh wypisuje 0.1.0+g1a2b3c4 (albo 0.1.0+g1a2b3c4.d5f9a2 przy brudnym drzewie) i jest jedynym miejscem, w którym się ją liczy: build-image.sh eksportuje wynik jako T5_VERSION, build.rs wkompilowuje go w obraz, a ten sam łańcuch ląduje w ota.json. Bez tego OTA nie ma jak wystartować — semver z Cargo.toml zmienia się raz na wydanie, więc urządzenie zawsze widziałoby w manifeście własną wersję i nie aktualizowało się nigdy. Skrót brudnego drzewa jest tam dlatego, że bring-up robi się na niescommitowanych zmianach, a dwa buildy o tej samej wersji wyglądają dokładnie jak zepsute OTA.

check-image.sh sprawdza, że wersja z ota.json faktycznie jest w obrazie — rozjazd tych dwóch to urządzenie pobierające 3 MB w kółko.

Pomylenie tych dwóch obrazów to urządzenie, które nie wstaje: esp_ota_write pisze do slotu aplikacji, więc sklejka wylądowałaby tam razem z bootloaderem i tablicą partycji. tools/check-image.sh sprawdza to jawnie — obraz OTA nie może mieć tablicy partycji na 0x8000.

Włączenie na urządzeniu to wpisanie adresu manifestu w polu OTA na ekranie konfiguracji (klucz NVS ota_url). Bez niego OTA jest wyłączone i to jest domyślne: urządzenie na baterii nie powinno samo sięgać po nowy firmware, dopóki ktoś świadomie nie wskaże, skąd.

Adres obrazu w manifeście jest względny, rozwiązywany względem adresu manifestu, więc ten sam artefakt działa z GitHub Pages i z serwera w LAN-ie bez przebudowy.

Do testów po LAN-ie użyj zwykłego HTTP, nie serve-flasher.sh. Urządzenie weryfikuje certyfikaty bundle'em CA z ESP-IDF i certyfikat podpisany przez samego siebie odrzuci — to nie przeglądarka, nie ma tam przycisku „przejdź dalej". python3 -m http.server -d dist 8000 i ota_url = http://192.168.1.152:8000/ota.json. Po HTTP nie ma uwierzytelnienia źródła, a SHA-256 przyjeżdża tym samym kanałem co obraz, więc to jest konfiguracja testowa. Do prawdziwego użycia — HTTPS.

Co stoi między tym a cegłą (szczegóły w firmware/src/net/ota.rs):

• Rollback bootloadera — CONFIG_BOOTLOADER_APP_ROLLBACK_ENABLE=y. Świeżo wgrany obraz startuje w PENDING_VERIFY i musi zawołać esp_ota_mark_app_valid_cancel_rollback() przed kolejnym resetem. Wołamy to na końcu udanego cyklu, nie na starcie — obraz ma najpierw udowodnić, że potrafi narysować ekran i zasnąć.

• SHA-256 z manifestu liczone w locie i sprawdzane przed przestawieniem slotu.

• Kasujemy tyle slotu, ile trzeba. Z rozmiarem w manifeście esp_ota_begin kasuje zaokrąglone w górę 3 MB zamiast całych 4 MiB. Cena: rozmiar musi być prawdziwy, więc pobranie ma twardy limit i porównanie sumy bajtów na końcu.

• Licznik prób w NVS — po trzech nieudanych podejściach do tej samej wersji odpuszczamy, zamiast pobierać 3 MB co cykl aż do rozładowania ogniwa.

  Był najpierw w pamięci RTC i nie działał. Bootloader przeładowuje segmenty RTC z obrazu przy każdym resecie, który nie jest wybudzeniem z deep sleepu (should_load() w esp_image_format.c), a po wgraniu obrazu wołamy esp_restart(). Licznik zerował się więc dokładnie w tym jednym scenariuszu, przed którym miał chronić. NVS przeżywa i reset, i przeflashowanie z przeglądarki.

• Próg zasilania — OTA tylko na USB albo powyżej 50% naładowania.

• Kabel jako wyjście awaryjne — otadata leży w luce, którą webflasher zapisuje, więc przeflashowanie z przeglądarki zawsze wraca do ota_0.

Aktualizacja idzie po pobraniu kalendarza i przed wyłączeniem radia. Restart następuje przy zgaszonym radiu i nietkniętym panelu — reset przy podniesionych szynach TPS65185 potrafi uszkodzić panel.

Jak to sprawdzić po LAN-ie

./tools/build-image.sh                       # wersja A — wgraj ją z przeglądarki
python3 -m http.server -d dist 8000          # ten sam katalog serwuje ota.json

# na urządzeniu: dotknij wersji w stopce -> zakładka OTA ->
#   http://192.168.1.152:8000/ota.json -> zapisz

git commit -am "cokolwiek" && ./tools/build-image.sh   # wersja B, nowa wersja z gita

Urządzenie musi być na USB albo powyżej 50% naładowania (Policy::should_update), bo inaczej świadomie pominie aktualizację. W logu szukaj kolejno: OTA: <A> -> <B>, pobieram, OTA: wgrane N B, restart do nowego obrazu, a po restarcie OTA: bieżący slot potwierdzony jako sprawny — to ostatnie pojawia się dopiero na końcu udanego cyklu i jest dowodem, że rollback został odwołany.

Warto zrobić też przebieg negatywny: podmień jeden znak w sha256 w ota.json i sprawdź, czy w logu jest SHA-256 się nie zgadza i czy urządzenie nie przestawiło slotu.

esp-web-tools jest w repozytorium

web/vendor/esp-web-tools/ to rozpakowane npm pack esp-web-tools@10.4.0. Strona nie odwołuje się do żadnego CDN-u — to strona, która wgrywa firmware do urządzenia, więc kod flashera nie powinien przyjeżdżać z cudzego hosta w momencie kliknięcia. Efekt uboczny: działa bez internetu.

Podbicie wersji to podmiana zawartości package/dist/web/. Bundle jest code-splitowany, więc trzeba przenieść cały katalog — sam install-button.js dociąga esp32s3-*.js i stub_flasher_32s3-*.js po ścieżkach względnych.

---

Decyzje, które warto znać

ESP-IDF, nie no_std. Nie z sympatii, tylko dlatego, że embedded-tls ma MAX_SAN_DNS_NAMES = 3, a certyfikat *.googleapis.com wymienia tę nazwę jako szóstą z siedemnastu. Weryfikacja nazwy hosta nie ma prawa przejść. mbedTLS z ESP-IDF niesie pełny bundle CA i po prostu działa. To był argument rozstrzygający.

Rozmiar płótna nie jest stałą kompilacji. Urządzenie ma dwie orientacje — pionową (540×960) i poziomą (960×540) — i to ten sam kod układu rysuje obie. layout.rs nie zna stałych WIDTH/HEIGHT; wymiary i wszystko, co z nich wynika, bierze ze struktury Geom policzonej z płótna. Warunkowe są tylko te wielkości, które naprawdę się różnią (wysokość stopki), bo wysokość wiersza agendy nie ma powodu zależeć od tego, jak urządzenie stoi.

Obrót robi Gray8::pack4, nie epdiy. Panel ED047TC1 skanuje 960×540 i epd_width() zwraca 960 niezależnie od ustawień. epd_set_rotation() tego nie zmienia — nagłówek epdiy mówi wprost, że przestawia wyłącznie własne prymitywy rysujące i fonty, a my piszemy prosto do bufora z epd_hl_get_framebuffer(). Obrót siedzi więc w pakowaniu do 4 bpp: jedno przejście zamiast dwóch i bez drugiego bufora 518 kB. Orientacja jest przechowywana w płótnie, nie podawana przy pakowaniu — inaczej dałoby się spakować pionowe płótno jak poziome i dostać paski.

Orientację przestawia custom button, BOOT tylko budzi. Custom siedzi na ekspanderze PCA9535 (IO1_2), a jego INT idzie na GPIO38 — poza domeną RTC, więc nie może wybudzić z deep sleepu. BOOT to jedyny przycisk na pinie MCU zdolnym do RTC. Pełna mapa przycisków: docs/hardware.md.

epdiy kradnie bit przycisku i trzeba go odzyskać. epd_board_init woła pca9555_set_config(pca, CFG_PIN_PWRGOOD | CFG_PIN_INT, 1), czyli zapisuje cały rejestr konfiguracji portu 1 i zostawia jako wejścia tylko bity 6 i 7. Bit 2 — przycisk — staje się wyjściem i dostaje zero, więc odczyt zwraca „wciśnięty" bez końca. Odzyskanie go jest bezpieczne, bo epdiy z tego bitu nie korzysta: jego stałe CFG_PIN_* to bity 0, 1, 3, 4, 5, 6 i 7.

Dotyk i pakowanie mają jedną macierz obrotu. GT911 raportuje we współrzędnych panelu (960×540), a obszary dotykowe są w układzie płótna, które w pionie ma 540×960. Przelicznik Rotation::panel_to_canvas stoi w canvas.rs obok Gray8::panel_sample i opisuje to samo przyklejenie płótna do szkła — pilnuje tego test dotyk_trafia_w_ten_sam_piksel_co_pakowanie. Rozjazd tych dwóch objawiłby się jako dotyk chybiający o obrót, czyli objaw wyglądający na błąd sterownika GT911, a nie układu graficznego.

To, czy sam GT911 raportuje w tym samym układzie, w którym panel skanuje, nie jest już zgadywane: sterownik czyta rozdzielczość z jego rejestrów konfiguracji (0x8146/0x8148) i sam decyduje o obrocie. 960×540 to układ panelu i przelot bez zmian; 540×960 znaczy, że kontroler jest zamontowany o 90°, i wtedy liczymy x = raw_y, y = 539 - raw_x — tak samo jak crate lilygo-t5s3paperpro dla tej samej płytki. Ta sama binarka obsługuje oba warianty. Zostają lustra, których z rozdzielczości wyprowadzić się nie da; te rozstrzyga dotknięcie rogu i dwie stałe w board/gt911.rs.

epdiy jako komponent, nie własny sterownik. epdiy 2.1.3 zawiera profil lilygo_board_s3, którego pinout zgadza się ze schematem co do nogi (SDA=39, SCL=40, D0..D7 = 5,6,7,15,16,17,18,8, CKV=48, STH=41, LEH=42, STV=45, CKH=4, vcom=1600), oraz panel ED047TC1 z własnym waveformem. Napisanie tego od zera to 9700 linii C plus ręcznie pisany asembler Xtensa. Wciąga się jednym wpisem w Cargo.toml.

Panel czyści się przy każdym wybudzeniu, nie tylko przy pierwszym. epd_hl_update_screen nie rysuje klatki — rysuje różnicę względem back_fb, i pomija całe niezmienione linie i kolumny. back_fb powstaje w epd_hl_init wyzerowany do bieli i leży w PSRAM, którą deep sleep gasi. Każde wybudzenie to więc świeże założenie „panel jest biały", podczas gdy panel fizycznie trzyma poprzednią klatkę — e-papier nie potrzebuje zasilania, żeby ją utrzymać. Bez epd_fullclear stary tusz zostaje wszędzie tam, gdzie nowa klatka jest biała, i na ekranie widać sumę obu. Kosztuje to jeden przebieg czyszczący (3 cykle × 22 pchnięcia pełnym ekranem) na odświeżenie. Refresh::Fast zostaje w kodzie, ale jest poprawne wyłącznie dla drugiego i kolejnego rysowania w obrębie tego samego wybudzenia.

Deep sleep, nie light sleep. Light sleep kupuje 13,5 mAs na wybudzenie i kosztuje 0,4–2,0 mA stałej podłogi. Opłaca się dopiero przy odświeżaniu częstszym niż co ~11 s. Szczegóły i cała arytmetyka: docs/power.md.

Partycja NVS leży za aplikacją (0x810000). espflash --merge zapisuje luki wypełnione 0xFF, więc wszystko przed końcem aplikacji ginie przy każdym przeflashowaniu z przeglądarki — a wszystko za nią przeżywa. Dzięki temu aktualizacja firmware'u nie kasuje danych WiFi ani adresu kalendarza.

OTA było przewidziane w tablicy partycji, zanim powstało. Dwa sloty po 4 MiB i otadata w luce, którą webflasher kasuje — dzięki temu wejście OTA nie wymagało przepartycjonowania, a każde przeflashowanie z przeglądarki jest resetem do ota_0. Aplikacja zajmuje 71% slotu, więc zapas jest.

Prywatny adres iCal zamiast OAuth. Zero ekranu zgody, zero pułapki z siedmiodniowym wygasaniem tokenu odświeżającego w aplikacjach o statusie „Testing". Cena: to stały bearer do całego kalendarza, bez zakresu i bez terminu ważności. Adres siedzi w NVS, nie w binarce, a CI sprawdza, czy nie wyciekł do opublikowanego obrazu. Przejście na OAuth to dodanie drugiej implementacji traitu EventSource — reszta się nie zmienia.

---

Stan projektu

Element	Stan
Render, typografia, paginacja, dotyk	zweryfikowane — 43 testy, zrzuty w out/
Parser iCal, RRULE, strefy czasowe	zweryfikowane — 40 testów, w tym RECURRENCE-ID, EXDATE, zmiana czasu
Symulator	zweryfikowany — 8 testów logiki; okno wymaga sesji graficznej
Firmware — kompilacja	zweryfikowana — buduje się na Xtensa Rust 1.95.0.0 / ESP-IDF v5.5.4
Wiązania do epdiy	zweryfikowane — lilygo_board_s3, ED047TC1 i wszystkie enumy są w bindings.rs
Obraz dla webflashera	zweryfikowany — tools/check-image.sh sprawdza offsety, tryb flasha i bootloader
Boot i render na panelu	uruchomione — płytka wstaje, rysuje ekran konfiguracji
Czyszczenie panelu, zatrzaski magistrali	poprawione i sprawdzone na szkle — obraz czysty po wybudzeniu
Dwie orientacje	napisane, pion sprawdzony na szkle, poziom nie
Ekran konfiguracji i klawiatura	zweryfikowane na hoście — 81 testów, mysz w symulatorze; na szkle nie
Sterownik dotyku GT911	napisany, nieuruchomiony — sekwencja resetu i odczyt punktu; obrót osi brany z rejestrów kontrolera, lustra nadal do sprawdzenia na szkle
Decyzja OTA i polityka zasilania	zweryfikowane — 27 testów w devlogic, chodzą na hoście
I²C, zasilanie, sieć, dotyk	nieuruchomione
OTA — transport	napisany, nieuruchomiony — włącza się konsolą, wersje z gita

Największa niewiadoma projektu — czy extra_components w ogóle zbierze epdiy i czy nazwy z bindgena się zgodzą — jest już rozwiązana, a płytka wstaje i rysuje.

Bez miernika też jest co robić. Firmware wypisuje przy zimnym starcie raport, który interpretuje skan I²C (nazwy układów zamiast adresów, CISZA przy brakujących), rozstrzyga sprzeczność PCF8563 vs PCF85063, sprawdza PSRAM i mierzy czas bootu. Osie dotyku ustawia się dotknięciem czterech rogów i odczytaniem logu. Zużycie energii liczy licznik kulombów BQ27220 — po kilku godzinach daje mAh/dobę, czyli odpowiedź na pytanie, które naprawdę boli. Szczegóły: docs/bringup.md.

Zostało zachowanie reszty peryferiów. Zanim pójdziesz dalej, przeczytaj docs/bringup.md — jest tam lista pomiarów z oczekiwanymi wartościami i opis czterech błędów, z których każdy kosztuje 10–200× budżetu energii.

Dokumentacja

• docs/hardware.md — pełny pinout, mapa I²C, rejestry PCA9535 i TPS65185, sprzeczności między źródłami producenta
• docs/power.md — budżet energetyczny, arytmetyka, cztery błędy, które kosztują 10–200× budżet
• docs/bringup.md — spike, bramki, pomiary

Licencje

Kod tego repozytorium: MIT lub Apache-2.0.

epdiy jest na LGPL-3.0-or-later. Statyczne linkowanie do firmware'u uruchamia obowiązki z §4 licencji. Dla projektu osobistego to bez znaczenia; jeśli będziesz publikować obraz, trzymaj epdiy jako niemodyfikowany komponent z rejestru (tak jest teraz) i licz się z obowiązkiem udostępnienia źródeł.

Krój: Noto Sans (SIL Open Font License 1.1), przycięty do Latin + Latin Extended-A.

---

Wydanie i OTA

Obraz powstaje i jest weryfikowany lokalnie, a publikacja nie kosztuje minut GitHub Actions:

./tools/build-image.sh     # buduje dist/ i sprawdza go check-image.sh
./tools/publish.sh         # wypycha dist/ na gałąź gh-pages

Jednorazowo w ustawieniach repozytorium: Settings → Pages → Source: Deploy from a branch → gh-pages / (root). Świadomie NIE „GitHub Actions" — tamten wariant wymagałby uruchomionego workflow.

Urządzenie sięga po ota.json samo: adres jest wkompilowany jako DEFAULT_OTA_URL, więc nie trzeba go wpisywać na ekranowej klawiaturze. Wpis w konfiguracji nadpisuje go, gdy chcesz wydawać z własnego serwera.

gh-pages jest gałęzią wygenerowaną — publish.sh buduje ją za każdym razem od zera z jednego commita i wypycha z --force. Inaczej każde wydanie dokładałoby do historii 3,1 MB obrazu, którego nikt nigdy nie odczyta.